Algerije tegen Oostenrijk: De beslissende knock-outwedstrijd

# Algerije tegen Oostenrijk: de beslissende wedstrijd — Mahrez tegen Rangnick, slechts één gaat door

De laatste speeldag van groep J staat in het teken van de knock-outberekeningen, en tactisch gezien kan deze confrontatie niet fascinerender zijn. Algerije tegen Oostenrijk. Riyad Mahrez tegen Ralf Rangnick. Noord-Afrikaanse flair tegen Centraal-Europese structuur. De ervaren vleugelspeler die op clubniveau alles heeft gewonnen, tegen de professor wiens systeem nog nooit onder exact deze omstandigheden is getest. Eén team plaatst zich voor de laatste 32. Eén team gaat naar huis. De rekensom is simpel. De uitvoering is dat allesbehalve.

Het meest waarschijnlijke scenario voor deze wedstrijd is dat Argentinië zich al heeft geplaatst, waardoor Algerije en Oostenrijk onderling uitmaken wie het tweede ticket uit de groep krijgt. Als beide teams Jordanië hebben verslagen — de debutant die iedereen in groep J als drie punten had ingeschat — dan wordt deze wedstrijd een rechtstreeks knock-outduel, een play-off verkleed als groepswedstrijd. De druk die bij zo'n scenario hoort, is anders dan die van een openingswedstrijd of een midden in de groep. Dit is definitief. Negentig minuten die vier jaar bepalen.

Rangnicks Oostenrijk arriveert op dit toernooi met de meest uitgesproken tactische identiteit van de groep — het 4-2-2-2-pressingsysteem, de gecoördineerde triggers, de collectieve beweging die elf individuen in één organisme verandert. Het systeem is getest tegen Argentinië, de wereldkampioen, en ongeacht de uitslag van die wedstrijd begrijpen de Oostenrijkse spelers hun rollen met een helderheid waar de meeste internationale teams alleen maar jaloers op kunnen zijn. De pressiemachine hapert niet. Hij kan worden overtroefd door superieur talent, maar hij hapert niet. Tegen Algerije is het talentverschil niet groot genoeg om Oostenrijk te overklassen. Het systeem zou moeten werken.

Algerije's tegenargument is het argument dat voetbalromantici altijd hebben ingebracht tegen voetbalsystematici: systemen zijn oplosbaar. Mahrez, opererend vanaf de rechterflank met de vrijheid om naar binnen te komen, heeft zijn carrière besteed aan het oplossen van tactische systemen die hem moesten inperken. De Oostenrijkse press, hoe gecoördineerd ook, creëert ruimtes — achter de backs, tussen de centrale verdediger en de vleugelverdediger, in de kanalen die opengaan wanneer de press-triggers afgaan en de verdedigers doorschuiven. Mahrez' linkervoet, die toverstaf van een linkervoet die momenten van schoonheid heeft voortgebracht voor Leicester, Manchester City en Algerije, is het instrument om die ruimtes te exploiteren. Eén pass van Bennacer achter de Oostenrijkse lijn. Eén moment waarop Mahrez van rechts naar binnen komt. Eén goal. Dat is het Algerijnse plan.

Het middenveldgevecht tussen Sabitzer en Bennacer bepaalt het ritme van de wedstrijd. Sabitzer, de pressmotor, zal proberen Bennacers opbouw te verstoren en Algerije de balprogressie te ontzeggen waarmee Mahrez in gevaarlijke posities kan ontvangen. Bennacer, de technische metronoom, zal proberen door de press heen te spelen, gebruikmakend van zijn lage zwaartepunt en snelle passing om Sabitzers druk te ontwijken. Als Sabitzer dit duel wint, controleert Oostenrijk het tempo en dwingt het Algerije tot lange ballen die Slimani's kopduels voeden — een strijd die Oostenrijk's centrale verdedigers aankunnen. Als Bennacer wint, krijgt Mahrez de service die hij nodig heeft, en wordt de Algerijnse counter een serieuze dreiging.

De emotionele inzet kan niet hoger zijn. Voor Mahrez kan deze wedstrijd het laatste bedrijf van zijn interlandcarrière zijn — een WK dat eindigt met knock-outkwalificatie, of een WK dat eindigt in groepsteleurstelling. De man die vier keer de Premier League-titel won, die in een Champions League-finale speelde, die het doelpunt maakte dat Algerije in 2019 de Afrika Cup bezorgde, verdient een WK dat verder reikt dan de groepsfase. Verdienen is natuurlijk een woord dat het voetbal niet kent.

Voor Rangnick is de wedstrijd een referendum over zijn project. De Oostenrijkse voetbalbond heeft hem aangenomen om een systeem te bouwen waarmee ze tegen iedereen kunnen concurreren. Concurreren met Argentinië is een maatstaf voor vooruitgang. Algerije verslaan om de knock-outfase te halen, is de echte maatstaf. De professor die een generatie Duitse coaches leerde pressen, staat nu voor het meest praktische examen van zijn carrière. Slaagt hij, dan haalt Oostenrijk de knock-outfase van het WK. Faalt hij, dan keren de vragen terug — dezelfde vragen die Rangnick sinds Manchester United achtervolgen, de vragen of systemen onder druk resultaten kunnen opleveren. Algerije gelooft van niet. Oostenrijk heeft negentig minuten om het tegendeel te bewijzen.