Oezbekistan vs Colombia: De Debutant en de Herrijzenis

Oezbekistan vs Colombia: De Debutant en de Wederopstanding — Tactische Voorbeschouwing Groep K

Er zijn dingen die alleen die bijzondere zwaartekracht hebben wanneer ze voor het eerst gebeuren. De eerste ademteug. De eerste stap. Het eerste WK-doelpunt. Oezbekistan heeft nog nooit op dit podium gestaan — het eerste Centraal-Aziatische land dat een WK bereikt, een voetballand dat er vierendertig jaar na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie over deed om hier te komen. Hun tegenstander, Colombia, weet maar al te goed wat het betekent om een WK te missen: zij misten 2022. De pijn van die afwezigheid — niet verliezen op het veld, maar je nooit kwalificeren om er te staan — was het eerste wat Nestor Lorenzo aanpakte toen hij de baan kreeg: "We gaan Colombia terugbrengen naar waar het thuishoort."

Estadio Azteca, Mexico-Stad, tweeduizend tweehonderd meter boven zeeniveau. Voor een debuterend Oezbekistan is dit wellicht een van de meest intimiderende stadions in het wereldvoetbal — drieëntachtigduizend zitplaatsen, ijle lucht, geschiedenis die door elke betonplaat echoot. Maar hun coach is Fabio Cannavaro. Een man die de beker omhoog hield op het grootste podium van deze sport. Een man die weet hoe deze druk voelt — omdat hij de WK-beker omhoog hief als aanvoerder van Italië onder de Berlijnse hemel in 2006.

Cannavaro's Oezbekistan is een team gebouwd op verdedigende discipline. In de Aziatische kwalificatie incasseerden ze slechts zes goals in tien wedstrijden — de op twee na strakste verdediging van de confederatie. Zijn 3-4-2-1-formatie is georganiseerd rond een helder principe: compact blijven, druk absorberen, snel counteren. Centrale verdediger Abdukodir Khusanov — de tweeëntwintigjarige die dit seizoen de dubbel won met Manchester City — is het anker van dat verdedigende systeem. Zijn eerste volledige Premier League-seizoen toonde een zeldzame combinatie van snelheid en kracht: in staat om elke spits bij te benen in een sprint, even gevaarlijk bij het aanvallen van standaardsituaties aan de overkant.

In de aanval is aanvoerder Eldor Shomurodov Oezbekistans all-time topscorer — vierenveertig goals in eenennegentig interlands. Zijn periodes bij Roma en Genua in de Serie A, bij Marseille in de Ligue 1, hebben hem iets gegeven wat de meeste van zijn teamgenoten niet bezitten: de rust om de bal onder druk te ontvangen. Achter hem is de tweeëntwintigjarige Abbosbek Fayzullaev uitgegroeid tot een van de meest opwindende jonge vleugelspelers van de Turkse Süper Lig bij Istanbul Başakşehir — dribbelen, naar binnen komen, passinglijnen vinden in krappe ruimtes.

Maar Colombia is niet een team waar je simpelweg kunt inzakken en op de counter kunt spelen. Lorenzo's eerste achtentwintig wedstrijden als coach — ongeslagen. Dat getal spreekt boekdelen. In die periode transformeerde Colombia van een gebroken team dat Qatar miste tot een grootmacht die derde werd in de CONMEBOL-kwalificatie, voor Brazilië en Uruguay.

Lorenzo's 4-2-3-1-systeem is gebouwd rond een centraal principe: aanvallen opbouwen via de flanken, dan snel overschakelen om Luis Diaz te isoleren op links. Diaz — zesentwintig goals en negentien assists in zijn debuutseizoen bij Bayern München — is het brandpunt van dit team. Niet omdat hij het spel orkestreert, maar omdat hij het ontwricht. Hij is een constante dreiging, een kracht die gedurende negentig minuten herhaaldelijk aan de verdedigende structuur van de tegenstander trekt en scheurt. Achter hem zorgt Daniel Munoz voor breedte en voorzetten vanaf rechtsback — zijn Premier League-seizoen bij Crystal Palace, met vier goals en vier assists, maakt hem het meest ondergewaardeerde wapen in Lorenzo's systeem.

James Rodriguez, vierendertig, speelt mogelijk zijn laatste WK. De Gouden Schoen-winnaar van 2014 — wiens volley tegen Uruguay nog steeds een van de puurste technische momenten is die ooit op dit toernooi zijn gezien — speelt nu zijn clubvoetbal bij Minnesota United. Maar Lorenzo benadrukt dat hij in vorm arriveert, en zijn rol in dit Colombiaanse systeem is geëvolueerd van alomtegenwoordige spelmaker naar een ontgrendelaar voor specifieke momenten: een man die de ene pass kan vinden die door een compacte verdediging snijdt.

Colombia's dubbel pivot — Jefferson Lerma en Richard Rios — biedt complementair evenwicht. Lerma is de vernietiger, de onderschepper, de man die voor de achterste vier uitveegt. Rios is de box-to-box-motor van Benfica — een middenvelder die de bal dertig meter kan dragen en vervolgens een gevaarlijk schot kan lossen van rand zestien. Voorin heeft Luis Javier Suarez met zijn seizoen bij Sporting CP — achtentwintig goals in tweeëndertig competitiewedstrijden — zichzelf tot Lorenzo's eerste keus als nummer negen gemaakt.

De centrale vraag van deze wedstrijd: kan de verdedigende structuur van Oezbekistan negentig minuten standhouden tegen Colombia's aanvallende druk over de flanken? Cannavaro's team werd in de kwalificatie slechts twee keer door Iran gepasseerd — maar Colombia's aanvalslinie is een aanzienlijke stap omhoog in kwaliteit vergeleken met alles wat ze in Azië tegenkwamen. Diaz tegen de verdediging aan de rechterkant van Oezbekistan — vermoedelijk vleugelverdediger Akmal Nasrullaev — is een duel met een zichtbaar talentverschil.

Maar de hoogte van de Azteca treft beide ploegen. Geen enkele speler in de selectie van Oezbekistan heeft ooit een wedstrijd in Mexico-Stad gespeeld. Colombia heeft meerdere spelers met ervaring in de Mexicaanse competitie. Deze factor moet niet worden overdreven — maar hij bestaat wel. En Cannavaro's tactische handboek bevat een hoofdstuk over het slepen van de wedstrijd naar de laatste dertig minuten — het moment waarop een enkel doelpunt alles beslist.

Voorspelling: Colombia zou moeten winnen. De kwaliteitskloof — met name in de aanval — is te groot. Diaz zal een manier vinden om een beslissend moment te creëren. Maar Oezbekistan zal niet worden gedemonteerd. Cannavaro's verdedigende discipline zal de score binnen bereik houden. Colombia 2-0. Toch is het echte verhaal van deze wedstrijd niet de uitslag. Het is het feit dat Oezbekistan er is. Het eerste Centraal-Aziatische team. De achtenveertigste WK-natie. Wat er ook gebeurt, ze hebben de kaart al veranderd.