Duitsland: Op Weg naar 2026

Duits Nationaal Elftal: Die Mannschaft

Het Duitse nationale voetbalelftal, trots "Die Mannschaft" genoemd, is een van de meest succesvolle en gerespecteerde instituties in het wereldvoetbal. Met vier wereldtitels (1954, 1974, 1990, 2014) en drie Europese kampioenschappen (1972, 1980, 1996) behoort Duitsland tot de exclusieve elite van voetbalsupermachten. Na de teleurstellingen van de laatste toernooien betreedt de Duitse ploeg het FIFA Wereldkampioenschap 2026 met de vaste wil om terug te keren als dominante kracht in het internationale voetbal.

HET WONDER VAN BERN

Geen moment in de Duitse voetbalgeschiedenis is mythischer dan 4 juli 1954. In de WK-finale in Zwitserland stond Duitsland tegenover het als onverslaanbaar beschouwde Hongarije van de "Gouden Ploeg" rond Ferenc Puskás, dat Duitsland in de groepsfase al met 8-3 had vernederd. In de stromende regen in het Berner Wankdorfstadion volbracht het team van bondscoach Sepp Herberger het onmogelijke: na een 0-2 achterstand draaide Duitsland de wedstrijd om en won met 3-2. Helmut Rahns winnende doelpunt in de 84e minuut, becommentarieerd door Herbert Zimmermanns legendarisch radioverslag, werd de stichtingsmythe van de Bondsrepubliek.

DE GOUDEN JAREN

De jaren 1970 brachten een nieuwe bloeiperiode. Aangevoerd door Franz Beckenbauer, de "Keizer", die de liberopositie revolutioneerde, en Gerd Müller, de "Bomber van de Natie" met 68 doelpunten in 62 interlands, won Duitsland het EK 1972 en het WK 1974 in eigen land. De finale van München tegen Nederland — Johan Cruyffs vroege strafschop, Paul Breitners gelijkmaker en Gerd Müllers winnende treffer — blijft een van de tactisch meest fascinerende eindstrijden uit de geschiedenis.

In 1990 in Italië, kort voor de hereniging, kroonde Duitsland zich voor de derde keer tot wereldkampioen. Lothar Matthäus, de dynamische aanvoerder, leidde een ploeg die het toernooi met ijzeren discipline domineerde. Andreas Brehmes strafschop in de finale tegen Argentinië bezegelde de triomf.

2014 IN BRAZILIË: DE VIERDE STER

Het WK 2014 in Brazilië bracht de grootste triomf van het moderne tijdperk. Onder Joachim Löw speelde Duitsland aantrekkelijk balbezitvoetbal dat culmineerde in de historische 7-1 halvefinalezege tegen Brazilië — nota bene in het land van het voetbal. De finale in het Maracanã tegen Argentinië, beslist door Mario Götze's acrobatische treffer in de 113e minuut, was de beloning van decennialange systematische ontwikkeling van het Duitse voetbal.

DE LEGENDES

Franz Beckenbauer, de "Keizer", won het WK als speler (1974) en als bondscoach (1990) en herdefinieerde elegantie en autoriteit in het voetbal. Gerd Müller, wellicht de grootste strafschopgebiedspits uit de geschiedenis, scoorde 68 doelpunten in slechts 62 interlands — een ratio die onwerkelijk lijkt. Lothar Matthäus, met 150 interlands recordinternational, was de complete middenvelder: doelpunten, tackles, leiderschap.

Miroslav Klose, de bescheiden doelpuntenmaker met Poolse wortels, passeerde Ronaldo als all-time WK-topscorer met 16 treffers. Toni Kroos, de middenveldarchitect, controleerde wedstrijden met de precisie van Zwitsers uurwerk en won alles wat er te winnen viel — behalve de Ballon d'Or. Manuel Neuer revolutioneerde de keeperspositie met zijn "Sweeper-Keeper"-stijl die zijn bereik tot de middenlijn uitbreidde.

HET MODERNE TIJDPERK EN CRISIS

Na de triomf van 2014 volgde een onverwachte crisis. De uitschakeling in de groepsfase in 2018 in Rusland — als regerend wereldkampioen laatste in de poule — was een schok die het Duitse voetbalsysteem deed wankelen. Het opnieuw falen in de groepsfase in 2022 in Qatar verdiepte de zelftwijfel.

Deze vernederingen leidden tot een grondige zelfanalyse. Het besef: Duitsland had de aansluiting gemist met de tactische ontwikkeling van het moderne voetbal en had te veel vertrouwd op successen uit het verleden. De hervorming van de jeugdopleiding, een tactische heroriëntatie en een mentaliteitsverandering werden in gang gezet.

DE NIEUWE START 2026

Het team voor 2026 vertegenwoordigt een nieuwe Duitse generatie. Jamal Musiala, de in Engeland geboren dribbelkunstenaar van Bayern München, is de technisch meest briljante Duitse speler in decennia. Florian Wirtz, het creatieve brein van Bayer Leverkusen, doet in spelinzicht denken aan de jonge Andrés Iniesta. Samen belichamen zij de hoop op een heropleving van het Duitse aanvalsspel.

Joshua Kimmich, de compromisloze leider op het middenveld, drijft het team voort met ontembare wilskracht. Kai Havertz, de elegante Arsenal-spits, en de potige centrumspits Niclas Füllkrug bieden verschillende opties in de aanval. In de verdediging zorgt Antonio Rüdiger, de fysieke kolos van Real Madrid, voor stabiliteit, en Marc-André ter Stegen krijgt eindelijk de kans om de nummer één in het doel te zijn.

DE WEG VOORUIT

Duitsland betreedt het WK 2026 niet als topfavoriet — die rol is voor Brazilië, Argentinië en Frankrijk — maar als gevaarlijke uitdager met een punt te bewijzen. Het doel is duidelijk: de groepsfase overtuigend doorkomen, de knock-outfase in en de vierde ster van nog een trofee voorzien.

De Duitse voetbalziel, gevormd door de "Turniermannschaft"-mentaliteit — het geloof dat Duitse teams op beslissende momenten boven zichzelf uitstijgen — moet nieuw leven worden ingeblazen. Wanneer die Mannschaft aantreedt in de VS, Canada en Mexico, draagt zij niet alleen de hoop van 84 miljoen Duitsers, maar ook de erfenis van Bern, München, Rome en Rio.