Duitsland 7-1 Curaçao: Havertz Dubbel in Houston

Duitsland 7-1 Curaçao: Havertz dirigeert het Houston Symphony

NRG Stadium in Houston was niet het toneel van een wedstrijd, maar van een kroning. De 7-1 afstraffing van WK-debutant Curaçao door Duitsland draaide om zeventien minuten — van de 21e, toen Livano Comenencia met Curaçao's eerste WK-doelpunt ooit de 1-1 binnenschoot, tot de 38e, toen Nico Schlotterbeck met een kopbal de Duitse orde herstelde. Het scorebord toont zeven goals. Het tactische rapport vertelt iets leerzamer: Duitslands eerste echt samenhangende toernooiprestatie sinds de finale van 2014.

Julian Nagelsmanns opstelling was een statement. Florian Wirtz en Jamal Musiala stonden voor het eerst samen in de basis in een toernooiwedstrijd, met Kai Havertz als valse spits in plaats van de targetman-rol die hij bij Arsenal vervult. De formatie was nominaal een 4-2-3-1, maar functioneerde in balbezit als een vloeiende 3-2-5, waarbij de backs — Nathaniel Brown en Josha Vagnoman — als buitenspelers fungeerden in plaats van verdedigers.

Curaçao's sprookjesmoment arriveerde in de 21e minuut met brute narratieve ironie. Felix Nmecha had na zes minuten de score geopend — de bal werkte zich naar rechts, Wirtz draaide naar binnen en vond de Dortmund-middenvelder aan de rand van het strafschopgebied, een laag schot voorbij Tyrick Bodak. Duitsland leek zich in te stellen op cruise control. Toen onderschepte Comenencia, een 21-jarige rechtsback die zijn clubvoetbal speelt in de Nederlandse tweede divisie, een slordige pass van Schlotterbeck, stormde veertig meter op, combineerde met Rangelo Janga en vuurde laag langs Marc-André ter Stegen. Curaçao, 150.000 inwoners, de kleinste natie ooit op een WK, had gescoord tegen Duitsland.

Het moment was prachtig. Het duurde zeventien minuten.

Duitslands reactie was systematisch en verwoestend. Wirtz, die het tempo bepaalde, zakte steeds dieper om de bal van de centrale verdedigers te halen, waarmee hij Curaçao's middenveldspress volledig omzeilde. De gelijkmaker kwam uit een omschakeling. De goals die volgden, kwamen uit structuur. Schlotterbecks kopbal uit een corner van Wirtz in de 38e minuut — 2-1. Een strafschop van Havertz in de blessuretijd van de eerste helft na een overtreding op Musiala — 3-1. De ruststand was 3-1. De onderliggende cijfers waren 2,4 xG tegen 0,3.

Nagelsmann heeft herhaaldelijk gesproken over Duitslands noodzaak om de kunst van de tweedehelft-blitz te herontdekken — de periode na de rust waarin Jürgen Klinsmanns ploeg van 2006 en Joachim Löws kampioenen van 2014 wedstrijden routinematig beslisten. Musiala's goal, negentig seconden na de hervatting, was een statement van toepassing. Een combinatie met Havertz, een schouderduik om de verdediger te misleiden, een afwerking in het dak van het doel. De efficiëntie was bijna beledigend in haar eenvoud.

Brown maakte in de 68e minuut de 5-1, opkomend vanaf linksback en afrondend met de koelbloedigheid van een aanvaller. Deniz Undav kwam van de bank en voegde een zesde toe, binnenschuivend van dichtbij na goed werk van de onvermoeibare Wirtz. De zevende, Havertz' tweede, was de mooiste van het stel — een subtiel lobje over de opkomende Bodak van aan de rand van het strafschopgebied, gebracht met de nonchalance van een speler die de doelman van de tegenstander allang niet meer als een obstakel beschouwde dat respect verdiende.

Voor Curaçao was de uitslag hard, maar de ervaring onbetaalbaar. Dick Advocaat, met 78 de oudste bondscoach in de WK-geschiedenis, had zijn team voorbereid op een strijd die ze niet konden winnen, maar waaruit ze met eer konden komen. Comenencias goal zorgt ervoor dat Curaçao's WK-verhaal niet begint met een lege pagina, maar met een bijdrage. Ze spelen vervolgens tegen Ecuador en dan Ivoorkust, en de tactische lessen uit Houston — het gevaar van omschakelingen, de prijs van defensieve desorganisatie tegen toonaangevende beweging — zullen beide optredens beïnvloeden.

Voor Duitsland was dit de openingsverklaring die Nagelsmann nodig had. Niet alleen de uitslag — 7-1 overwinningen tegen kansloze tegenstanders vertellen je minder dan analisten beweren — maar de structuur erachter. Wirtz als tempobepaler. Musiala en Havertz die met de vloeiendheid van clubteamgenoten van positie wisselen. De backs die echte breedte bieden. Een verdedigingslinie die, afgezien van Comenencias goal, nooit serieus in de problemen kwam. Dit was het Duitsland dat optimisten zich hebben voorgesteld sinds Nagelsmanns aanstelling. Eén wedstrijd tegen Curaçao valideert geen systeem. Maar het begint het proces van het opbouwen van vertrouwen, en in toernooivoetbal is vertrouwen de valuta die sneller groeit dan welke andere ook.