Canada 6-0 Qatar: Davies' meesterles, de ineenstorting van Qatar en een resultaat dat door Groep B galmt

# Canada 6-0 Qatar: Davies' meesterles, de ineenstorting van Qatar en een resultaat dat door Groep B galmt

BC Place, Vancouver. Een stadion gebouwd aan de rand van de Stille Oceaan, waar de regen valt met de hardnekkigheid van een stad die vrede heeft gesloten met vochtigheid. Canada, de medegastheer van dit WK, arriveerde bij hun tweede groepswedstrijd met het gewicht van een toernooi dat voor hen nog niet goed was begonnen. Een 1-1 gelijkspel tegen Bosnië en Herzegovina op de openingsavond was functioneel, maar niet inspirerend — het soort resultaat dat je in leven houdt zonder iemand te overtuigen dat je echt gevaarlijk bent. Qatar, de Aziatisch kampioen, arriveerde met hun eigen last: een 1-1 gelijkspel tegen Zwitserland dat in Doha werd gevierd als een morele overwinning en door alle anderen werd geanalyseerd als een gemiste kans. De wiskunde van Groep B was simpel voor de aftrap. Na de wedstrijd was ze verpletterend simpel. Canada 6, Qatar 0.

Dit was niet zomaar een overwinning. Het was een statement, afgeleverd met de kracht van een goederentrein en de precisie van een militaire operatie. Canada scoorde zes doelpunten. Ze hadden er tien kunnen maken. Qatar eindigde de wedstrijd met negen man, twee rode kaarten en de bijzondere stilte die volgt op een publieke vernedering. De uitslag zal jarenlang worden herinnerd. De manier waarop zal nog langer worden besproken.

De openingsfase legde een patroon bloot dat de wedstrijd zou bepalen voordat deze tien minuten oud was. Canada's 4-3-3 — het systeem dat Jesse Marsch sinds zijn aanstelling verfijnt, het systeem gebouwd op agressief pressen, verticaal spel en de overlappende runs van Alphonso Davies — overweldigde Qatar's 5-3-2 voordat de Qatarezen hadden uitgevogeld welke Canadese speler ze moesten dekken. Het eerste doelpunt, dat in de zevende minuut viel, was een product van precies het soort overbelasting dat Marsch's systeem probeert te creëren. Davies, de linksback van Bayern München die voor zijn nationale team meer als een linksbuiten speelt, ontving de bal op de overlap en leverde een voorzet die Jonathan David — de spits van Lille wiens bewegingen in het strafschopgebied tot een hoger niveau van ruimtelijk inzicht behoren — langs Meshaal Barsham kopte. 1-0. Het doelpunt was Davids tweede van het toernooi. Het was zijn tweeëndertigste voor Canada. Het voelde, zelfs in dat vroege stadium, als het begin van iets, niet het einde.

Het tweede doelpunt viel in de zestiende minuut. Cyle Larin, de aanvaller van Real Valladolid wiens roofdierinstincten al bijna een decennium de basis vormen van het Canadese aanvalsspel, haakte aan op een dieptepass van Stephen Eustáquio en rondde af met de kalmte van een man die doelpunten heeft gescoord in vier verschillende landen en geen reden ziet om nu te stoppen. 2-0. Het derde doelpunt viel in de achtentwintigste minuut. Weer Davies — ditmaal van links naar binnen komend en een schot van tweeëntwintig meter lossend dat langs Barsham boog met een traject dat natuurkundigen hun aannames doet heroverwegen. De bal raakte de binnenkant van de paal op weg naar binnen, een detail dat alleen maar bijdroeg aan de esthetische kwaliteit van het moment. 3-0. De wedstrijd was achtentwintig minuten oud. Het was al voorbij.

Het statistische portret van de eerste helft was verwoestend. Canada had achtenzestig procent balbezit. Ze hadden veertien schoten gelost, waarvan acht op doel. Qatar had één schot gelost. Het was naast doel. De Canadese supporters achter het doel — een zee van rood en wit die BC Place had veranderd in de grootste huiskamer van het land — waren niet zozeer aan het vieren als wel aan het verbazen. Dit was geen wedstrijd. Het was een kroning.

De tweede helft bracht twee belangrijke ontwikkelingen, waarvan geen enkele de situatie van Qatar verbeterde. In de tweeënvijftigste minuut kreeg Tarek Salman — de vijfendertigjarige verdediger van Al-Sadd wiens interlandcarrière meer dan een decennium beslaat — direct rood voor een tackle op David die, afhankelijk van je perspectief, ofwel slecht getimed ofwel kwaadaardig was. De beslissing van de scheidsrechter was onmiddellijk. VAR bevestigde het. Qatar stond met tien man met nog achtendertig minuten te spelen, wat het voetbalequivalent is van de opdracht een overstroming te stoppen met een theelepel.

Het vierde doelpunt viel vier minuten na de rode kaart. Eustáquio — de middenvelder van Porto wiens passingbereik en positionele intelligentie stilletjes de hele Canadese prestatie hadden georkestreerd — krulde een vrije trap van vijfentwintig meter in de bovenhoek. Het schot was technisch onberispelijk. Het was op dat moment ook bijna overbodig. 4-0.

Het vijfde doelpunt — Davids tweede, Canada's vijfde, het doelpunt dat er een afstraffing van maakte volgens elke historische definitie — viel in de zevenenzestigste minuut. Een lage voorzet van Tajon Buchanan, de vleugelspeler van Inter Milan wiens snelheid de Qatarese linkerflank sinds het beginsignaal had gekweld, vond David bij de tweede paal. De afronding was simpel. De viering was passend ingetogen. Zelfs de Canadese supporters, die meer dan een uur voluit hadden gezongen, begonnen hun energie te sparen voor de wedstrijden die nog komen.

Het zesde doelpunt, dat in de eenentachtigste minuut viel, was bijna wreed. Buchanan, die in de tweede helft de beste speler op het veld was geweest, sneed naar binnen en loste een schot dat via een Qatarese verdediger afweek en in een parabool van pech over Barsham heen zeilde. Het doelpunt was Buchanans eerste van het toernooi. Het was Canada's zesde van de avond. Qatar kreeg hun tweede rode kaart — voor Abdelkarim Hassan, weggestuurd na een tweede gele kaart — even later. De wedstrijd eindigde met Qatar teruggebracht tot negen man en Canada teruggebracht tot de bijzondere uitputting die volgt op een zo complete overwinning dat vieren bijna overbodig aanvoelt.

Het resultaat brengt Canada naar de top van Groep B met vier punten en een doelsaldo van plus zes. Ze spelen volgende keer tegen Zwitserland — een wedstrijd die waarschijnlijk de groepswinnaar zal bepalen. Qatar is daarentegen effectief uitgeschakeld. Ze hebben één punt uit twee wedstrijden en een doelsaldo van min zes dat een reeks resultaten vereist die zo onwaarschijnlijk is dat zelfs de meest optimistische Qatarese supporter zou aarzelen om het uit te spreken.

Jesse Marsch gebruikte het woord "professioneel" vier keer in zijn persconferentie na de wedstrijd. Hij had gelijk. Dit was een professionele prestatie tegen een tegenstander die systematisch werd ontmanteld. Maar het verhaal van deze wedstrijd ging niet alleen over Canada's uitmuntendheid. Het ging over de afstand tussen waar dit Canadese team een decennium geleden stond — uitgeschakeld in de halve finales van de Gold Cup 2015, niet in staat zich te kwalificeren voor het WK 2014, een natie waarvan de voetbalinfrastructuur nog werd opgebouwd — en waar ze nu zijn. Ze zijn medegastheer. Ze zijn groepsleider. Ze zijn, op basis van dit bewijs, in staat om met iets dat op gezag lijkt de knock-outfase te bereiken. De regen bleef vallen in Vancouver. Niemand in BC Place merkte het op.