AT&T Stadium: Waar de Dromen van Texas Worden Gebouwd

AT&T Stadium: Het Stalen Karkas van een Texaanse Droom

Op 21 augustus 2009, voordat de eerste preseason-wedstrijd van AT&T Stadium begon, trapte Tennessee Titans-punter A.J. Trapasso een bal tijdens de warming-up — recht tegen het gigantische videoscherm dat boven het midden van het veld hing. De bal raakte het scherm en viel recht naar beneden. De scheidsrechter floot.

Dat scherm was 53 meter lang, groter dan een basketbalveld, een monoliet van Mitsubishi ter waarde van veertig miljoen dollar, opgehangen aan de stadionkoepel alsof het uit een sciencefictionfilm kwam. Na de wedstrijd haalde Trapasso zijn schouders op naar de pers: "Ik probeerde hem gewoon hoog te trappen."

Niemand had hem verteld dat in het paleis dat Jerry Jones bouwde, alles meerdere malen groter is dan normaal.

Arlington, Texas. Als je vanuit het centrum van Dallas westwaarts rijdt over de I-30, ongeveer twintig minuten, rijzen er twee zilverwitte bogen op aan de horizon als de blootgelegde ribben van een of ander reusachtig wezen. Dat is AT&T Stadium. De locals noemen het "Jerry World" — een hele wereld vernoemen naar Cowboys-eigenaar Jerry Jones, wat, als je erover nadenkt, niet eens zo'n overdrijving is.

Spoel terug naar 2005. Jones besloot een nieuw stadion te bouwen ter vervanging van het verouderde Texas Stadium. Hij zei aanvankelijk dat het zeshonderdvijftig miljoen zou kosten. De eindafrekening kwam uit op één komma drie miljard dollar — niet honderddertig miljoen, één komma drie miljard. De kiezers van Arlington stemden in met een belastingverhoging om de rekening mede te betalen. De stad gaf voor meer dan driehonderdvijfentwintig miljoen aan obligaties uit. De NFL leende honderdvijftig miljoen. Jones betaalde de overschrijdingen zelf.

Om het terrein vrij te maken, werden meer dan honderdvijftig woningen via onteigening in beslag genomen en gesloopt. Bulldozers rolden binnen op 1 november 2005. Een bewoner beschreef de onderhandeling als "me centen geven en zeggen dat ik moet oprotten." Tijdens de bouw werd één arbeider geëlektrocuteerd. Drie raakten gewond door een instortende kraan. Een arbeider viel zes meter naar beneden. Aan de vooravond van Super Bowl XLV raakten zeven bouwvakkers gewond door ijs dat van het dak gleed terwijl ze haastig tijdelijke zitplaatsen aan het installeren waren.

Geen enkel stadion wordt schoon geboren.

De architectuur werd toevertrouwd aan HKS, met hoofdontwerper Bryan Trubey die zei dat hij geen stadion wilde bouwen maar iets "bijna als een openbaar gebouw." Twee stalen bogen, elk bijna honderd meter hoog, overspannen de koepel, verankerd op alle vier de hoeken, en houden het hele dak zwevend in de lucht. Het dak kan open — glazen deuren van Haley-Greer zitten tussen de bogen, hun kosten alleen al genoeg om je ogen van te laten tranen. Het veld is Hellas Matrix kunstgras op zesentwintig verwisselbare panelen. Van football naar voetbal naar basketbal naar concerten naar rodeo's naar monstertrucks — het kan bijna alles aan.

Maar wat echt menselijke pupillen laat verwijden, is dat scherm.

De NBA All-Star Game van 2010 werd hier gehouden. Honderdachtduizend zevenhonderddertien mensen. Een Guinness Wereldrecord. Er is één shot uit die uitzending die je nooit meer van je netvlies krijgt: het basketbalveld dat recht onder het scherm ligt en eruitziet als kinderspeelgoed. Een compleet basketbalveld, in het niet vallend bij een televisie. Als je op de bovenste ring zit, kijk je niet zozeer naar de wedstrijd als wel naar de wedstrijd die op het scherm wordt uitgezonden — de echte spelers zijn te ver weg, de pixels dichterbij en scherper.

6 februari 2011. Super Bowl XLV. Packers tegen Steelers. Meer dan honderddrieduizend toeschouwers — nou ja, de meesten dan. Ongeveer vierhonderd fans met een geldig kaartje kwamen opdagen en ontdekten dat ze geen zitplaats hadden. De tijdelijke zitsecties waren afgekeurd door de brandweerinspectie en werden afgezet. Meer dan duizend fans klaagden later de NFL, de Cowboys en Jerry Jones aan. De rechtszaak sleepte zich jarenlang voort.

Je hebt vrijwel zeker een moment uit dit stadion gezien zonder het te weten. Manny Pacquiao werd hier de eerste achtvoudig wereldkampioen. Canelo Álvarez deelde stoten uit voor drieënzeventigduizend toeschouwers — een Amerikaans indoor-boksrecord. WrestleMania 32 trok honderdéénduizend zevenhonderddrieënzestig bezoekers. Taylor Swift speelde drie avonden achter elkaar voor een uitverkocht huis, tweehonderdtienduizend zeshonderdzeven toeschouwers in totaal — de eerste artiest ooit die dat lukte. George Straits afscheidsconcert: honderdvierduizend zevenhonderddrieënnegentig mensen, achttien komma twee miljoen dollar aan de kassa, een podium vol met Jason Aldean, Kenny Chesney, Miranda Lambert en een dozijn andere countrysterren.

Tijdens de pandemie in 2020 verhuisde de Rose Bowl hierheen — de eerste keer sinds 1942 dat de wedstrijd buiten Pasadena werd gespeeld. Dit gebouw is als een gedaanteverwisselaar op amfetamine, die moeiteloos van vorm wisselt en alles in zijn geheel opslokt.

Het WK 2026 geeft AT&T Stadium negen wedstrijden — meer dan alle zestien andere locaties. Groepsfase: Nederland tegen Japan. Engeland tegen Kroatië. Argentinië tegen Oostenrijk. Dan de knock-outfase, helemaal tot aan de halve finale op 14 juli. Volgens de FIFA-regels zal het tijdelijk "Dallas Stadium" heten — ook al ligt het helemaal niet in Dallas.

Terug naar Trapasso's punt die het scherm raakte. Het werd een ding. Elke punter die hier nu komt, kijkt tijdens de warming-up omhoog naar dat scherm, zich afvragend of hij het ook zou kunnen raken. Jones is meer dan eens gevraagd of hij het scherm hoger zou hangen. Zijn antwoord verandert nooit: "Nee. Als iemand het nog een keer raakt, hebben ze het verdiend."

Dat is Texaanse logica voor je: je bouwt een televisie groter dan een basketbalveld, en als iemand er een bal tegenaan trapt, is dat hun probleem.

Ga buiten dit stadion staan, de twee stalen bogen die in de lucht krassen, en je voelt bepaalde tegenstrijdigheden heel duidelijk: kolossale kosten en de schaduw van gedwongen uitzettingen, glorie en rechtszaken, dromen en centen. Deze dingen bestaan naast elkaar zonder dat ze verzoend hoeven te worden. Net als Texas zelf — groot, luidruchtig, mooi, vies, en nooit vragend of iets goed of fout is, alleen of je het lef hebt om het te proberen.