DR Congo vs Oezbekistan: Het Gewicht van de 31e Plaats

DR Congo vs Oezbekistan: Het Gewicht van de Eenendertigste Plek — Tactische Voorbeschouwing Groep K

In het uitgebreide WK met achtenveertig landen is er een zeker argument de ronde gaan doen — in pubs en op sociale media — dat de groepsfase is verwaterd. Te veel teams, te veel wedstrijden, te veel vangnet met de nummers drie die doorgaan. Dit argument is op bepaalde niveaus waar. Maar op een ander niveau — het niveau dat er echt toe doet — mist het het gewicht dat een wedstrijd als deze met zich meedraagt.

DR Congo tegen Oezbekistan. Achtendertigste tegen vijfenveertigste. Een wedstrijd die waarschijnlijk zal bepalen welke van deze twee landen doorgaat naar de laatste 32 als een van de beste nummers drie. Voor sommige teams is de derde plaats een troostprijs. Voor deze twee zou het de grootste prestatie in hun nationale voetbalgeschiedenis zijn.

Trek de historische lens eens open. Oezbekistan won voetbalgoud op de Aziatische Spelen van 1994 — een natie die zichzelf nog aan het vinden was na de Sovjet-onafhankelijkheid, voetbal als onderdeel van die zoektocht. Maar WK-kwalificatie was de muur die niet brak: 1998, 2002, 2006, 2010, 2014, 2018, 2022 — zeven pogingen, zeven mislukkingen. Elke keer net tekort. Elke keer die bittere nasmaak van niet goed genoeg zijn. Toen arriveerde Fabio Cannavaro — een man beroemd als speler omdat hij overeind bleef op het grootste podium — en deed wat niemand voor hem kon.

Het verhaal van Congo is complexer. Zaïre in 1974 — dictator Mobutu bouwde een team met staatsgeld, maar stopte de financiering toen ze in West-Duitsland aankwamen. De spelers dreigden te staken. Ze verloren met 3-0 van Brazilië — maar de foto van Mwepu Ilunga die uit de muur rent, is het enige dat iemand zich herinnert. Tweeënvijftig jaar later is een ander land — een dat burgeroorlog, ebola en politieke omwentelingen heeft overleefd — teruggekeerd op hetzelfde podium. Het is niet hetzelfde team. Het is niet eens dezelfde soort terugkeer.

Dus als we het over deze wedstrijd hebben — in het Mercedes-Benz Stadium in Atlanta, vijfenzeventigduizend zitplaatsen, zevenentwintig juni — hebben we het niet alleen over 4-2-3-1 tegen 3-4-2-1, of over de snelheid van Yoane Wissa tegen de verdedigende positionering van Abdukodir Khusanov. We hebben het over twee teams die, volgens elke logica van de voetbalgeografie, elkaar nooit hadden moeten treffen — maar dat doen ze wel. En de wedstrijd tussen hen zal bepalen wie nog een week op dit toernooi mag blijven.

Maar laten we terugkeren naar het voetbal — want uiteindelijk zullen tactieken deze wedstrijd beslissen.

Desabre's Congo zal hetzelfde tactische stramien gebruiken als in hun eerste twee groepswedstrijden: compact verdedigen, verstoring op het middenveld, counter-aanvallen met Wissa als uitlaatklep. Tegen Portugal en Colombia was het kern Doel schadebeperking. In deze wedstrijd is het doel om te winnen — wat betekent dat Congo meer in balbezit zal moeten bieden. Noah Sadiki — eenentwintig jaar oud, komend van een doorbraakseizoen in het Championship bij Sunderland — zal de sleutel zijn. Hij is geen creator, maar hij is een progressor: een middenvelder die de bal kan aannemen in de draai, de bal vijftien tot twintig meter naar voren kan dragen en een passinglijn kan vinden. Als hij kan opereren in de ruimtes tussen de twee verdedigingslinies van Oezbekistan, zal Congo de voorwaartse stoot hebben die ze in hun eerste twee wedstrijden misten.

Het stramien van Oezbekistan is even duidelijk: defensieve vorm behouden, Khusanov de luchtduels laten afhandelen, en Eldor Shomurodov gebruiken als het counter-aanvalszwaartepunt. Shomurodov — eenennegentig caps, vierenveertig interlanddoelpunten — is de ideale spits voor dit soort wedstrijden: een aanvaller die niet veel balcontacten nodig heeft om gevaarlijk te blijven, die de bal kan vasthouden onder verdedigende druk, die op elk moment van buiten de zestien kan schieten. Zijn ervaring — opgedaan in de Italiaanse Serie A en de Franse Ligue 1 — wordt van onschatbare waarde wanneer teamgenoten de druk van een WK-kwalificatiewedstrijd voor de knock-outfase moeten verwerken.

Het belangrijkste individuele duel: Abbosbek Fayzullaev tegen Aaron Wan-Bissaka. Dit is een ander verhaal dan de wedstrijd tegen Portugal. Fayzullaev is niet de explosieve krachtdribbelaar die Leao is — hij vertrouwt meer op ritmeveranderingen en balcontrole in krappe ruimtes. Wan-Bissaka is wereldklasse in een-tegen-een-verdedigen, maar hij kan er soms ongemakkelijk uitzien tegen vleugelspelers die hem niet direct uitdagen, maar de bal om hem heen bewegen via passingcombinaties. Als Fayzullaev Wan-Bissaka naar buiten kan lokken en vervolgens de overlappende linksback kan vrijspelen, kan Oezbekistan twee-tegen-een-situaties creëren op de rechterkant van Congo.

Voorspelling: Dit is de moeilijkste wedstrijd om te voorspellen. De twee teams zitten dicht bij elkaar in kwaliteit — misschien wel dichter bij elkaar dan welke andere Groep K-wedstrijd dan ook. Congo heeft meer snelheid in de aanval — Wissa zal een voortdurende dreiging zijn in de counter. Oezbekistan heeft meer structuur in de verdediging — Cannavaro's team bewees tijdens de kwalificatie dat ze onder druk discipline kunnen bewaren. 1-1. Maar wat de uitslag ook is, de betekenis van deze wedstrijd overstijgt de uitslag. Geen van beide teams is gekomen om deel te nemen. Ze zijn gekomen om de geschiedenis te veranderen.