Drie Landen, Eén Tafel en een Taart Die Niemand Wil Delen
The history of the WK is, in part, a history of nations learning to share. The first co-hosted tournament arrived in 2002, when Japan and South Korea --
Gepubliceerd: June 6, 2026
Drie Landen, één Tafel en een Taart die Niemand Deelt
Het eerste WK met drie landen. VS, Canada, Mexico. Klinkt mooi. De realiteit: de VS kregen 78 wedstrijden, inclusief elke knock-outwedstrijd. Canada kreeg 13 groepswedstrijden. Mexico kreeg 13 groepswedstrijden. Estadio Azteca — het enige stadion dat drie WK's heeft georganiseerd — kreeg nul knock-outwedstrijden.
Een Mexicaanse journalist schreef: „Dit is geen co-hosting. Amerika organiseert een WK en heeft de buren uitgenodigd.“ Een Canadese FA-functionaris die ik in een gang van BC Place ontmoette, zag er uitgeput uit. „Weet je wat het moeilijkste is? Je kunt niet klagen. Als je klaagt, lijk je ondankbaar. We organiseren ons eerste WK voor mannen. We zouden blij moeten zijn. Dat zijn we ook. Maar je weet dat je behandeld wordt als —“ hij zocht naar het woord — „geen partner. Een locatie. Een hele goede locatie.“ Hij keek op zijn horloge. „Maar we doen het toch goed. Het gaat niet alleen om onze reputatie. Het gaat om die van het hele land.“
De machtsongelijkheid is structureel. Elf Amerikaanse gaststeden. Twee Canadese. Drie Mexicaanse. Amerikaanse stadions hebben gemiddeld grotere capaciteiten. De Amerikaanse markt genereert alleen al ongeveer 35% van de wereldwijde uitzendinkomsten van de FIFA. Een finale in Canada zou een commerciële ramp zijn. De FIFA zou dat nooit doen. Het probleem is niet de commerciële logica. Het is het noemen van een „drielandenpartnerschap“ terwijl het partnerschap verdwijnt zodra echte beslissingen worden genomen.
De Canadese functionaris stapte in de lift. Vlak voordat de deuren dichtgingen, zei hij zachtjes iets: „We doen het toch goed. Het is de reputatie van het hele land.“ De deuren gingen dicht. Dertien groepswedstrijden. Nul knock-outs. Een eerste WK. Een hele goede locatie.