De Telefoon van Messi Gaat Nog Steeds

# Messi's telefoon rinkelt nog, maar iemand anders moet opnemen

11 juni 2026. Openingsdag. Buenos Aires.

Ik liep over de kasseien van San Telmo. Een bardeur stond open. Binnen speelde een oude tv beelden van vier jaar geleden af: Messi op zijn knieën in het gras van Lusail, zijn gezicht in zijn handen, dan opgeslokt door teamgenoten. De barman poetste een glas. Hij hoefde niet te kijken. Dat beeld was al in elke muur van Argentinië gegrift.

"Denk je dat ze het weer kunnen?", vroeg ik.

Hij zette het glas op de plank. Stilte. "Weet je, we hebben zesendertig jaar op die ene gewacht. Ik klaag niet. Maar als Messi terugtreedt —" hij knikte naar de tv, die nu een nieuwsclip liet zien: Messi die alleen rende tijdens de training, kinesiotape om zijn knie gewikkeld. "— wie neemt dan de telefoon op?"

Hij bedoelde "de telefoon" niet letterlijk. Hij bedoelde het ding dat iedereen in het Argentijnse kamp weet maar niemand opschrijft: wanneer de wedstrijd stokt, wanneer de tegenstander de ruimte tot nul comprimeert, wanneer de fluiten zo luid zijn dat je je teamgenoten niet hoort — het hele team kijkt naar één persoon. Die persoon hoeft niet de snelste te zijn. Hoeft niet de meeste verdedigers te verslaan. Maar hij krijgt de bal. Hij doet iets wat je niet zag aankomen. Hij neemt de telefoon op.

In 2022 nam Messi zeven keer de telefoon op. In 2026 — achtendertig jaar oud, tape om zijn knie, spelend in een competitie drie versnellingen langzamer — hoeveel oproepen heeft hij nog?

Argentinië liep niet het WK 2026 binnen. Ze werden erin geduwd. Titelverdedigers doen het historisch gezien niet goed. Van de laatste zeven WK's overleefden slechts twee titelverdedigers de groepsfase: Brazilië in 1998 (verloor de finale) en Brazilië in 2006 (uitgeschakeld in de kwartfinales). De andere vijf — Frankrijk 2002, Italië 2010, Spanje 2014, Duitsland 2018, Frankrijk 2022 — vielen in de groepsfase of de achtste finales. Zeven toernooien, vijf vroege uitschakelingen. Dit is geen toeval. Dit is ecologie.

Op het moment dat je een WK wint, besteedt elk team dat je in het volgende toernooi zou kunnen tegenkomen vier jaar aan één ding: jou ontleden. Je tactische systeem wordt geopend, gedemonteerd, in PDF's geschreven, geladen op die iPads waar we het over hebben gehad. Elke gewoonte van elke speler — niet alleen voetbalgewoonten, maar welke hand hij gebruikt om water te drinken — wordt gecatalogiseerd. Jij bent niet veranderd. Maar de wereld die jou bestudeert wel.

Argentinië's systeem van 2022 was niet echt gebouwd op Messi. Het was gebouwd op "Messi plus drie gekken die nooit stoppen met rennen." Julián Álvarez, Rodrigo De Paul, Nicolás Otamendi. Hun taak was niet technisch. Het was fysiek. Wanneer Messi de bal had, creëerden ze ruimte met runs. Wanneer Messi passeerde, haalden ze hem terug met nog meer runs. In 2022 rende Álvarez als een motorfiets met een eeuwige motor. In 2026? Hij rent nog steeds. Maar hij heeft ongeveer 150 wedstrijden meer gespeeld. Zijn knieën weten precies hoeveel. Knieën liegen niet.

En Otamendi. In 2022, op vierendertigjarige leeftijd, speelde hij het beste WK van zijn carrière. In 2026, op achtendertig — de achtendertig van een centrale verdediger is niet die van een spits. Een oude verdediger [...]

Ik merkte niet de tactiek op, maar Lionel Scaloni's haar. In 2022 was het zwart. In 2026, volledig grijs bij de slapen. Hij is achtenveertig — jonger dan veel van zijn spelers — maar hij ziet er tien jaar ouder uit dan vier jaar geleden. Op zijn persconferentie voor het toernooi vroeg iemand: "Wat is de grootste uitdaging van het verdedigen van de titel?"

Zijn antwoord zou op T-shirts moeten worden gedrukt. "De grootste uitdaging is niet de tegenstander. Het is herinnering. Een team dat net het WK heeft gewonnen — elke speler betreedt het veld en zijn lichaam herinnert zich het hijsen van de trofee. Zijn brein herinnert het zich. Zijn hart herinnert het zich. Hoe krijg je iemand die al de grootste droom van zijn leven heeft bereikt — terug naar het begin, vanaf de eerste minuut van de eerste groepswedstrijd — en er weer honger naar heeft?"

Hij zei niet "mijn spelers hebben hun honger verloren." Dat soort coach is hij niet. Maar hij gaf iets toe: menselijke motivatie is een eindige hulpbron. Je besteedt zesendertig jaar aan het opbouwen van een verlangen. Je bereikt het. Dan moet je een verlangen opnieuw aanwakkeren dat je al hebt vervuld. De psychologie noemt dit "post-satiation motivational decline." Het voetbal noemt het "WK-kater."

Ik verliet de bar. De barman riep me na. "Vier jaar geleden dacht niemand dat we zouden winnen. Iedereen zei Messi is oud, het middenveld is te traag, de verdediging te klein, verlies de eerste groepswedstrijd en ga naar huis. En wat gebeurde er? Ander verhaal." Hij zette het tv-volume hoger. Nieuwe beelden: Álvarez sprintend tijdens de training. De Paul schreeuwend. Messi — degene met tape om zijn knie — lachend. Hij lachte.

"Kijk daarnaar," zei de barman. "Een achtendertigjarige met tape om zijn knie, die al het WK heeft gewonnen — lachend. Ik weet niet waarom. Maar als je het mij vraagt — dat geeft me meer vertrouwen dan welke tactiek dan ook."

Hij legde de afstandsbediening neer. "Want een man die nog lacht, is nog niet klaar met al zijn oproepen."

Ik duwde de deur open in de zon van San Telmo. Juni in Buenos Aires is winter. Maar het licht was helder. Als een verhaal dat nog maar net begonnen is.