The Countries You Have Never Heard Of

### Landen waar je nog nooit van hebt gehoord: De nieuwkomers van het WK

Het WK van 2026 verwelkomt een aantal historische nieuwkomers. Oezbekistan. Jordanië. Kaapverdië. Curaçao. Deze vier namen – als je geen geograaf bent, moet je er waarschijnlijk een paar googlen – hebben zich voor het eerst in hun geschiedenis gekwalificeerd voor de eindronde van het WK.

Oezbekistan is een voormalige Sovjetrepubliek in Centraal-Azië, wereldberoemd om de zijderoute-stad Samarkand en katoen. Voetbal is nooit hun nationale visitekaartje geweest. Maar hun jeugdopleiding heeft de afgelopen tien jaar stilletjes hard gewerkt, waarbij de U20- en U23-teams consequent de knock-outfases van Aziatische toernooien hebben bereikt. Hun grootste ster, Eldor Shomurodov, speelde voor Cagliari en Roma in de Serie A – hij is het gezicht van het Oezbeekse voetbal, een speler die scouts over de hele wereld op Google Maps naar "Tasjkent" laat zoeken. De kwalificatieroute van Oezbekistan was lang en zwaar – in de laatste ronde van de Aziatische kwalificatie versloegen ze uit een ervaren West-Aziatisch team, en de straten van Tasjkent veranderden die nacht in één groot feestplein.

Kaapverdië – een West-Afrikaanse eilandnatie met minder dan 600.000 inwoners, bestaande uit tien eilanden. Als het een stad was, zou het waarschijnlijk niet eens de tribunes van een WK-stadion kunnen vullen. Maar hun nationale team – bijgenaamd de "Blauwe Haaien" – vocht zich een weg door de Afrikaanse kwalificatie. Het voetbalverhaal van Kaapverdië is een verhaal van migratie – de meeste spelers zijn in Portugal, Frankrijk of Nederland geboren Kaapverdianen die in de lagere divisies van Europa spelen, en sommigen zijn niet eens fulltime atleten. Een Kaapverdische verdediger kan in het weekend een WK-kwalificatiewedstrijd spelen en maandagochtend terugkeren naar zijn bijbaan in de supermarkt om de schappen bij te vullen. Het is deze groep mensen die Nigeria – een van de meest succesvolle voetbalnaties in de Afrikaanse geschiedenis – uitschakelde in de Afrikaanse kwalificatie. Die wedstrijd vond plaats in Praia, de hoofdstad van Kaapverdië, en elke televisie in het land stond aan. Na het eindsignaal dansten mensen in elk dorp op het eiland op straat. Een land van 600.000 mensen had het WK bereikt. Dit verhaal heeft geen cijfers nodig om de zwaarte ervan te bewijzen.

Jordanië – een koninkrijk in het Midden-Oosten, ingeklemd tussen Saoedi-Arabië, Irak, Syrië en Israël – is nooit een traditionele grootmacht in het Aziatische voetbal geweest. Hun nationale team heeft in de afgelopen twintig jaar als beste prestatie de kwartfinales van de Azië Cup gehaald. Maar in de WK-kwalificatie voor 2026 deed Jordanië iets wat zelfs hun eigen fans niet durfden te dromen: ze schakelden in de groepsfase een paar traditionele sterke teams uit en kwalificeerden zich direct als tweede in de groep. De voetbalstijl van Jordanië is de counter – ze weten dat ze niet de sterkste zijn, maar ze hebben een onderschatte verdediging en een spits die op cruciale momenten verandert in een ander soort speler. De koning van Jordanië riep een nationale feestdag uit nadat de kwalificatie zeker was. Voor een land dat nog nooit op het WK had gestaan, was deze dag niet alleen een viering – het was een identiteit. Vanaf nu is Jordanië niet langer "dat land waar je niet helemaal zeker van bent op de kaart". Jordanië is "een deelnemend land aan het WK 2026".

Curaçao – een Nederlands eiland in de Caraïben, met 150.000 inwoners, waarschijnlijk een van de kleinste deelnemers aan het WK 2026. Curaçao werd pas in 2010 een onafhankelijke voetbalbond (daarvoor maakte het deel uit van de Nederlandse Antillen). Hun spelers komen bijna allemaal uit de verschillende divisies van het Nederlandse voetbal. Hun hoofdcoach is Nederlands, de assistent-coach is een lokale Curaçaoënaar. Hun kwalificatieroute liep via de Caraïbische kwalificatie en de laatste ronde van de CONCACAF-zone. Het wonder van het Curaçaose voetbal gebeurde niet van de ene op de andere dag – het was een hele generatie Curaçaose spelers die in Nederland opgroeiden, die besloten het shirt van het land van hun grootouders aan te trekken en de naam van dit eiland met slechts 150.000 inwoners in de geschiedenisboeken van het WK te schrijven.

Deze vier teams zullen het WK hoogstwaarschijnlijk niet winnen. Ze worden waarschijnlijk al in de groepsfase uitgeschakeld. Maar het WK gaat nooit alleen om winnen. Het gaat om degenen die nooit waren uitgenodigd, die eindelijk een uitnodiging hebben gekregen. Wanneer de kinderen in Oezbekistan voor het eerst op tv hun eigen vlag zien verschijnen in de teamparade van de openingsceremonie van het WK – wanneer de vissers in Kaapverdië op de radio horen dat hun land wordt genoemd door omroepers over de hele wereld – wanneer de fans in Jordanië op het plein in Amman hun team het WK-gras zien betreden – wanneer de 150.000 inwoners van Curaçao ontdekken dat de wereld eindelijk hun naam kent. Deze momenten – niet de scores, niet de punten, niet de resultaten van de knock-outfase – zijn de volledige betekenis van het bestaan van het WK.