De man die de beker 2026 in draagt

De WK-beker arriveert bij de openingsceremonie in de armen van een vertegenwoordiger van Argentinië, de regerend kampioen, het land dat de gouden trofee in Qatar veroverde op 18 december 2022, in wat algemeen en terecht wordt beschouwd als de beste WK-finale ooit gespeeld. De speler die voor deze eer is gekozen, zal het Estadio Azteca-veld betreden — hetzelfde stadion waar Pelé de Jules Rimet-trofee omhoog hield in 1970 en waar Maradona's Argentinië de huidige trofee won in 1986 — en de prijs aan de wereld presenteren voordat hij deze aan de FIFA overhandigt voor bewaring tot de finale op 19 juli. De boodschap van de ceremonie is expliciet, oud en universeel begrepen in elke cultuur die ooit een kampioen heeft voortgebracht die een titel verdedigt: dit is nog steeds van ons. Kom het maar halen als je kunt. De boodschap wordt overgebracht met het vertrouwen van een natie die de wereld veroverde en met de kennis, verborgen onder het vertoon van de ceremonie, dat het verdedigen van een WK een van de moeilijkste prestaties in de sport is — een prestatie die sinds de Tweede Wereldoorlog slechts twee keer is geleverd.

De last van de regerend kampioen is uniek in de mondiale sport, omdat de WK-cyclus draait op een vierjarig ritme dat fundamenteel verschilt van de jaarlijkse ritmes van clubcompetities of de tweejaarlijkse ritmes van continentale kampioenschappen. Vier jaar is lang genoeg voor de tactische voorbereiding van een tegenstander om uitputtend te zijn, voor elke wedstrijd uit de vorige campagne van de kampioen om frame voor frame te worden geanalyseerd door prestatieanalisten in voetbalbonden over de hele wereld, voor de specifieke patronen die tot de overwinning leidden om te worden begrepen, tegenstrategieën te ontwikkelen en geneutraliseerd te worden voordat de kampioen zelfs maar aan zijn verdediging begint. Elke tegenstander die Argentinië in 2026 tegenkomt, zal vier jaar hebben besteed aan het bestuderen van precies hoe Scaloni's team in Qatar won — de middenveldrotaties, de overbezetting op de flanken, de specifieke momenten waarop een wedstrijd die verloren had kunnen worden, in plaats daarvan werd overleefd door competitief lijden meer dan door esthetische briljantie. Het Argentijnse team van 2022 was niet de meest getalenteerde selectie in dat toernooi. Brazilië en Frankrijk konden elk aanspraak maken op superieure individuele kwaliteit in een basiself. Argentinië was de meest hechte selectie — een groep gevormd door een Copa América-overwinning in 2021, een Finalissima tegen Europees kampioen Italië op Wembley, en het specifieke trauma van de nederlaag in de openingswedstrijd tegen Saoedi-Arabië, dat de overlevenden hardde tot een collectief waarvan de veerkracht de som der delen overtrof. Tegen de tijd dat Argentinië de finale tegen Frankrijk bereikte, waren ze getest op manieren die geen simulatie kon repliceren en hadden ze elke test doorstaan door een combinatie van Messi's genialiteit, de werklust van het middenveld en de weigering van de verdediging om in te storten wanneer instorten onvermijdelijk leek.

Het historische record van regerend kampioenen is meedogenloos en is in het moderne tijdperk nog strenger geworden. Brazilië won opeenvolgende titels in 1958 en 1962, de enige natie die met succes het WK verdedigde in de bijna eeuw van competitie. Italië won in 1934 en 1938, een dubbel die de vooroorlogse periode overspant en achteraf aanvoelt als een andere competitie, gespeeld onder andere regels door een andere sport. Sinds 1962 heeft geen natie het WK verdedigd. Het patroon van recente toernooien is bijzonder onheilspellend voor Argentinië: Frankrijk won in 1998 en verliet het toernooi in de groepsfase in 2002 zonder een doelpunt te scoren. Italië won in 2006 en verliet het toernooi in de groepsfase in 2010, als laatste in een groep met Paraguay, Slowakije en Nieuw-Zeeland. Duitsland won in 2014 en verliet het toernooi in de groepsfase in 2018, verslagen door Zuid-Korea in een wedstrijd die het Duitse voetbal generaties lang zal achtervolgen. Spanje, het dominante internationale team van het tijdperk 2008-2012, verliet het toernooi in de groepsfase in 2014, met vijf tegen één verslagen door Nederland in een wedstrijd die elke kwetsbaarheid blootlegde die vier jaar tegenstanderanalyse had geïdentificeerd. De vloek van de regerend kampioen is geen bijgeloof. Het is een structureel kenmerk van een toernooicyclus die tegenstanders vier jaar geeft om de kampioen te bestuderen, terwijl de eigen selectie van de kampioen ouder wordt, de cohesie afneemt en de honger die tot de overwinning leidde, verandert in de zelfgenoegzaamheid die de verdediging belemmert.

De Argentijnse editie van 2026 is geëvolueerd, en de evolutie is Scaloni's meest indrukwekkende prestatie sinds de triomf in Qatar. Het team dat naar Noord-Amerika komt, is minder afhankelijk van Messi, structureel coherenter, gebouwd rond een middenveldstrio van Enzo Fernandez, Alexis Mac Allister en Rodrigo De Paul dat wedstrijden controleert door positionele intelligentie en collectief pressen, in plaats van door individueel genie of de transcendente momenten die een achtendertigjarige Messi, mocht hij spelen, nog steeds kan bieden, maar niet betrouwbaar kan bieden over zeven wedstrijden in negenendertig dagen. De evolutie van afhankelijkheid naar onafhankelijkheid is de belangrijkste tactische boog geweest van elk nationaal team sinds Qatar, en het werd ondernomen met het volle besef dat Messi's aanwezigheid — of hij nu start, of hij beschikbaar is, of het toernooi zijn laatste act wordt — niet het plan kan zijn. Het plan moet zonder hem functioneren, en moet door hem worden versterkt, in plaats van van hem afhankelijk te zijn. Dat Argentinië deze evolutie heeft bereikt terwijl het zijn competitieve identiteit behield — de straatvechterintensiteit, de wedstrijdmanagementintelligentie, het vermogen om te lijden zonder te breken — is een eerbetoon aan Scaloni's coaching en aan het begrip van de spelersgroep dat het verdedigen van een titel vereist dat je een ander team wordt dan het team dat hem won.

Of Argentinië de eerste natie kan worden die het WK in vierenzestig jaar verdedigt, is de vraag die de trofeeoverhandiging tijdens de openingsceremonie stelt, en de vijf weken die volgen in stadions in heel Noord-Amerika zullen het antwoord geven. Het toernooiformaat vereist zeven overwinningen uit zeven wedstrijden. De geografie van het continent vereist reizen over meer kilometers dan enige eerdere kampioen in een enkel toernooi heeft doorstaan. De tegenstand vereist prestatieniveaus die geen enkele regerend kampioen heeft volgehouden sinds 1962. De last van de regerend kampioen is niet alleen de druk van de verwachting. Het is het opgestapelde gewicht van elke vierjarige voorbereiding van de tegenstander, elke tactische aanpassing die specifiek voor jou is ontworpen, elke wedstrijd waarin de tegenstander zijn niveau verhoogt omdat jij de kampioen bent en het verslaan van de kampioen meer betekent dan het verslaan van wie dan ook. De trofee arriveert in Mexico-Stad in Argentijnse handen. Of hij in dezelfde handen vertrekt, of dat de cyclus van vierjarige wisseling opnieuw een regerend kampioen opeist, is de vraag waaromheen het verhaal van het toernooi van 2026 zich zal organiseren vanaf de eerste aftrap. De Azteca heeft Argentinië de trofee eerder zien omhoog houden. Of het hen deze opnieuw ziet omhoog houden, hangt af van een generatie Argentijnse voetballers die in 1986 nog niet geboren waren. De kathedraal zal getuige zijn van een kroning of een overdracht. Het voetbal zal beslissen welke.