The Man Carrying the Trophy Into 2026

# De man die de beker het jaar 2026 in draagt: Argentiniës titelverdediging

Wanneer Argentinië het WK van 2026 binnenstapt, prijkt er een extra ster op hun borst – de derde. Die ster is wat het WK van 2022 in Qatar hen heeft nagelaten. De beelden van dat toernooi draaien nog steeds in het hoofd van elke Argentijn: Messi knielend op het gras van het Lusail Stadion, teamgenoten die op hem afstormen en hem bedelven. Zesendertig jaar wachten, samengebald in het uithuilende verdriet van een 35-jarige man.

Maar titelverdediging is nooit romantisch. In de geschiedenis van het WK hebben in de afgelopen zeven edities slechts twee titelverdedigers de groepsfase overleefd – Brazilië in 1998 en 2006. De andere vijf – Frankrijk in 2002, Italië in 2010, Spanje in 2014, Duitsland in 2018, Frankrijk in 2022 – vielen allemaal in de groepsfase of in de achtste finales. Vijf van de zeven. Dat is geen toeval. Het is ecologie: na een kampioenschap bestudeert elk team ter wereld je. Je tactische systeem wordt ontleed in PDF's, op elke iPad op de bank gezet. Elke gewoonte van je spelers – niet alleen voetbalgewoontes, maar of ze hun waterfles met links of rechts pakken – wordt vastgelegd. Jij verandert niet. Maar de wereld verandert door jou te bestuderen.

Messi is in 2026 achtendertig, met kinesiotape om zijn knieën. Hij is niet meer de Messi van 2022 die over het hele veld rende en bij elke vrije trap wonderen verrichtte – zijn snelheid is afgenomen, maar zijn visie niet. Hij speelt nu op een positie die minder energie kost – geen vleugelspeler, geen nummer 10, maar een schim die in de gaten van de tegenstander glipt, die met passes in plaats van dribbels de formatie van de tegenstander openbreekt. Hij is Argentiniës "telefoon" – wanneer de wedstrijd vastloopt, kijkt iedereen naar dezelfde persoon, die de bal krijgt en een beweging maakt die niemand verwacht.

Álvarez is niet meer de jonge hond die eindeloos over het veld rent. Hij heeft ongeveer honderdvijftig wedstrijden meer gespeeld dan vier jaar geleden – de dubbele belasting van club en nationaal team heeft een onzichtbare kilometerteller op zijn benen achtergelaten. Maar hij rent nog steeds. Niet omdat hij geen vermoeidheid kent. Omdat hij het Argentijnse shirt draagt. Otamendi is achtendertig – achtendertig voor een centrale verdediger. Een spits kan op leeftijd wat minder lopen en in de zestien wachten op de bal. Een centrale verdediger die ouder wordt, krijgt een rode cirkel om zijn geboortejaar van de tegenstander, die zegt: "Vanavond ga ik het je heel ongemakkelijk maken."

Maar Argentiniës geheime wapen ligt niet in leeftijd. Het ligt in Scaloni – de meest onderschatte coach ter wereld. In elke knock-outwedstrijd van 2022 paste hij de tactiek aan: een formatiewijziging tegen Nederland, een andere press-strategie tegen Kroatië, een herschikking van het middenveld in de verlenging tegen Frankrijk. Hij is niet de coach die voor de wedstrijd een plan opschrijft en hoopt dat het werkt. Hij is iemand die de wedstrijd verandert terwijl die bezig is. Zijn haar is in vier jaar van zwart naar volledig wit gegaan – een 48-jarige die eruitziet als 58. Dat is het gewicht van het WK, gegrift in de slapen van een coach.

Ik vroeg een barman in Buenos Aires: "Denk je dat het nog een keer kan?" Hij was glazen aan het poetsen, zonder op te kijken. "Weet je, ik heb zesendertig jaar gewacht op de vorige. Ik heb geen tweede nodig. Maar als ze er nog een pakken –" Hij zette het glas op het rek, keek naar de herhaling van de WK-finale van 2022 op tv, het moment waarop Messi op het gras knielde. "– dan huil ik weer. Wij allemaal. Het hele land. We huilen weer." Hij pakte een ander glas en bleef poetsen. Buiten was het juni in Buenos Aires, winter, maar de zon scheen fel.