Drie Landen, Eén Tafel en een Ongekend Feest

Het WK van 2026 is voor het eerst in de geschiedenis dat drie landen het samen organiseren: de Verenigde Staten, Canada en Mexico. Toen de FIFA deze beslissing in 2018 aankondigde, waren de reacties wereldwijd grofweg in drieën te delen: Amerikanen zeiden ‘natuurlijk wij’, Canadezen zeiden ‘wij helpen ook wel mee’, en Mexicanen zeiden ‘het Aztekenstadion heeft al twee WK-finales gehost, wat hebben jullie stadions ooit gedaan?’

Een gezamenlijke organisatie door drie landen is in de meer dan negentigjarige geschiedenis van het WK nog nooit voorgekomen. Niet omdat niemand eraan had gedacht – het WK van 2002 in Japan en Zuid-Korea had immers al bewezen dat een gezamenlijke organisatie haalbaar is – maar omdat het integreren van het visumbeleid, de douaneprocedures, de luchtvaartnetwerken en de infrastructuur van drie verschillende landen een administratieve werklast vereist die geen normaal mens kan bevatten.

Ik heb ooit iemand geïnterviewd die vijftien jaar bij het organisatiecomité van de FIFA heeft gewerkt. Hij zei tegen me: ‘Een gezamenlijke organisatie betekent niet dat drie landen samen één feest geven. Het betekent dat drie landen elk hun eigen feest geven, en wij bouwen er een gang tussen.’ Hij doelde op die gang – een ‘WK-gang’ die van Mexico-Stad via Texas tot aan Toronto loopt – de langste sportevenementenroute in de menselijke geschiedenis.

Stel je voor: je bent een voetbalfan. Je kijkt de openingswedstrijd in Mexico-Stad, vliegt naar Dallas voor de groepsfase, dan naar Vancouver voor de achtste finale, en ten slotte naar New York voor de finale. Je paspoort krijgt inklaringsstempels van drie landen. Je telefoon bevat visa van drie landen – als die snelle procedure van Canada werkt, als de VS je aanvraag niet tegenhoudt, en als Mexico nog steeds visumvrij is voor jouw paspoort. In negenendertig dagen reis je door drie landen, vier tijdzones, drie klimaten en talloze veiligheidscontroles. Tegen de tijd dat je thuiskomt, heb je misschien nog eens negenendertig dagen nodig om te herstellen.

Maar vraag het aan een fan die deze reis heeft meegemaakt – ze zullen je allemaal hetzelfde zeggen: ‘Het was het waard.’ Niet vanwege de wedstrijden. Maar vanwege die drie landen – die naast elkaar liggen maar zich nooit één voelen – die in die negenendertig dagen van de zomer van 2026 echt aanvoelden als één plek.

In een bar in Vancouver zei een Canadees tegen me: ‘Weet je, we delen een grens met de Amerikanen, maar we hebben nooit het gevoel dat we één land zijn. Het WK liet ons voor het eerst denken – oké, misschien kunnen we dat wel zijn.’ Hij nam een slok van zijn bier. ‘Tenminste die negenendertig dagen.’